Marlies Willemen
Als het in de klas niet gebeurt, gebeurt het nergens
Opleidingsmanager Marlies Willemen ziet de grote stappen die gemaakt zijn binnen het team en gelooft in de toekomst.
“Toen ik bij Horeca kwam, trof ik een team aan dat heel erg hard werkte, maar waar van alles ontbrak. Er was geen goed rooster, geen examenplanning door het jaar heen, er waren geen afspraken over hoe we met studenten omgaan, er was geen coördinator, noem maar op. Ik zag wel meteen dat het een heel betrokken team was. Mijn eerste taak was om te zorgen dat de mensen mij gingen vertrouwen. Ze hadden namelijk een tijdje geen leidinggevende gehad. Daarnaast was ik toen ook nog best jong voor een manager. Gelukkig is dat heel goed gegaan, en ze waardeerden het dat ik al snel wat kleine dingen voor hen kon oplossen. Dat samenwerken ging niet zonder frictie, maar het mooie van dit team is dat ze frictie juist kunnen waarderen. Door dingen uit te spreken wordt meteen duidelijk waar je staat en weten we van elkaar waar we aan toe zijn.

Met het onderlinge vertrouwen dat daardoor ontstond, zijn we gaan bouwen aan een betere opleiding. Maar we waren daar nog maar net mee bezig toen we hoorden – eind 2015 – dat de inspectie langs zou komen. Toen kreeg ik het wel even heel warm, want niet alles was op orde. Ons geluk was dat we wel een paar essentiële dingen al hadden verbeterd, en die waren vooral gericht op de kwaliteit van het onderwijs. Iedereen was inmiddels getraind in een nieuwe didactische methode, waarbij elke les een helder lesdoel heeft dat vooraf wordt aangegeven. Dat geeft structuur voor de student. En de vragen die niet met het lesdoel te maken hebben, kun je als docent even parkeren. Wij als managers hebben de training ook gevolgd om te weten hoe we bij een lesbezoek het beste naar de les kunnen kijken en hoe we feedback kunnen geven. Deze vernieuwingen vielen de inspectie op.

En hoe gaat het nu?

Nu zit er een horecateam dat onwijs lekker bezig is. Ik heb me ook gerealiseerd: als ik dit team werkend wil krijgen, dan moeten ze zelf hun collega’s kiezen. In eerste instantie had ik zelf twee mensen aangenomen, maar dat was geen succes want ze pasten niet in het team. Uiteindelijk hebben ze de vrijheid gekregen om collega’s te kiezen die volgens hen goed zouden passen. Dat heeft gewerkt, want het team heeft echt vleugels gekregen. Ze gaan samen tot het gaatje. En dat is super, want weet je: personeel is het enige wat we hebben. Je kunt machines aanschaffen, maar als het in de klas niet gebeurt, gebeurt het nergens. Daar moet je het verschil maken!’
GA TERUG...